donderdag, 6 september 2018

Cigdem Yuksel, fotograaf en winnaar van de Zilveren Camera 2016, exposeert met Palestinian Minors op het Festival van de Journalistiek op 22 september. Een gesprek over haar motivaties, buitenlandse reportages en jongeren met littekens.

Door Samuel Peperkamp 

Waarom ben je als fotograaf begonnen?

‘Voor mij is het een combinatie van de vrijheid om te gaan en staan waar ik wil, en de zelfstandigheid van het journalistieke vak. Ik werk uit mijn gevoel en ben enorm benieuwd naar verhalen: hoe grote gebeurtenissen op menselijk niveau ervaren worden. Het is belangrijk dat die verhalen verteld, gezien en gehoord worden, en zo een verandering verwezenlijken.’

Wilde je met Palestinian Minors ook een verandering teweeg brengen?

‘Ik wilde de situatie in de Westelijke Jordaanoever in beeld brengen, en dan vooral de angsten en trauma’s van Palestijnse jongeren die door Israëlische soldaten gearresteerd, gechanteerd en geïntimideerd zijn. In Israël gebeurt dit dagelijks, hier is de pers stil. Ik wilde de discussie weer aanjagen.’

Wie van de jongeren is het meest bijgebleven?

‘Elk verhaal was heftig! Je ziet het bij iedereen terug, hoe ze diep in gedachten verzonken zijn als ze terugdenken aan die ervaringen. Kijk bijvoorbeeld naar Mohammed Nokad (14), wiens beide benen door soldaten werden gebroken. Verslagen zit hij op de bank, en staart glazig voor zich uit. Drie weken sprak ik met hem en de anderen, en na die drie weken was ik mentaal best wel kapot.’

Heb je zelf te maken gehad met intimidatie of geweld in je werkzaamheden als fotograaf?

‘Niet met geweld, en ook niet met intimidatie, per se: van een afstand maakte ik het wel mee. Ook al doet Israël zich voor als een land van vrijheden, maakt het de mensen die kritiek uiten – of dat nu artiesten, activisten of journalisten zijn – erg lastig. Zo wordt ze bijvoorbeeld de toegang tot het land ontzegd.’

Wat was de impact van Free Press Unlimited en Het Postcode Loterij Fonds voor Journalisten op dit project?

‘Het fonds stelde mij in staat om mijn eigen idee uit te voeren! Dagbladen zijn meestal geïnteresseerd in het kopen van verhalen als die eenmaal voltooid zijn, maar tonen zich niet bereid om de reis en het verblijf van tevoren te financieren. Het project moet je dan uit eigen zak betalen, en vaak lukt dat niet. Dan biedt het fonds uitzicht.’

Wat zijn je plannen voor de nabije toekomst?

‘Samen met Eefje Blankevoort volg ik minderjarige vluchtelingen die door Europa dwalen en niet verder komen omdat de grenzen gesloten zijn. Ze vertrokken als kinderen en worden nu blootgesteld aan allerlei gevaren: denk aan de criminaliteit en de prostitutie. Op social media schetsen ze een positief beeld, om zo het thuisfront gerust te stellen. De fragmentatie tussen realiteit, fictie en identiteit is groot.’

Heb je advies voor aspirerende journalisten en fotografen?

‘Zet je ideeën op papier, vraag een fonds aan bij Free Press Unlimited en ga! Palestinian Minors is niet het enige project dat ik met behulp van het Postcode Loterij Fonds realiseerde. Zo maakte ik ook een reportage over Nigeriaanse prostituees in Italië, samen met Gabriella Adèr. Wederom hielp het fonds me met het belichten van een thema dat ik zelf als relevant acht.’
 

Benieuwd naar de expositie van Cigdem Yuksel? Kom dan ook naar het Festival van de Journalistiek op 22 september in Utrecht! Meer informatie en kaarten vind je hier.
Wil je meer weten over het Postcode Loterij Fonds voor Journalisten, of wil je weten of jou idee in aanmerking komt voor een bijdrage uit het fonds, klik dan hier