dinsdag, 19 april 2016

Lennart Hofman maakte met steun van het Postcode Loterij Fonds voor Journalisten van Free Press Unlimited een indrukwekkende reportage over de opkomst van IS in de Filipijnen. Lees hier zijn tweede blog.

Donderdag 30 maart 2016. We zijn op weg naar de zuid-Filipijnse stad Marawi om uit te zoeken wat er klopt van de verhalen dat de Islamitische Staat op het zuidelijke eiland Mindanao aan een opmars bezig is. Familieleden van onze fixer hebben de omgeving de afgelopen dagen nauwlettend in de gaten gehouden, zeven neven bewapend met drie machinegeweren en een pistool vergezellen ons deze reis.

'Het gaat lukken,' benadrukt onze fixer. Maar je ziet aan alles dat hij gespannen is.

En dat is niet voor niets. Een dag eerder spraken we een jongen die deel uitmaakte van een strijdgroep die trouw zwoor aan de IS. Hij was zo bang herkend te worden door zijn voormalige kameraden dat hij zich volledig in doeken had gewikkeld en eiste dat zijn stem zou worden nagesynchroniseerd.

De imams die we eerder spraken durfden bijna niets te zeggen. Slechts een oude imam zei dat hij het niet eens was met hun manier van denken, en dat ook uitdroeg. 'Ik ben toch al oud,' vervolgde hij. 'Als ze me vermoorden maakt het niet meer veel uit.'

Veiligheid

Onze veiligheid staat dan ook centraal deze reis. We rijden in een geblindeerde auto en vrijwel niemand is op de hoogte van onze plannen. Op mogelijk gevaarlijke plekken staan familieleden van onze fixer op wacht om onze aankomst voor te bereiden, niemand weet wanneer we waar zijn. Hoewel het leger ons verbood te gaan, staan we constant in contact met familieleden van onze fixer binnen het leger die actie zullen ondernemen als er onverhoopt toch iets misgaat.

En toch blijken lang niet alle risico's uit te sluiten. Wanneer twee van onze bodyguards vooruit reizen om een commandant van de grootste islamitische rebellengroep in de regio op de hoogte te stellen van onze komst, grappen zijn bodyguards tussen neus en lippen door om ons te gijzelen. Onze bodyguards reageren ontspannen, en zeggen dat ze hen moeten nemen in plaats van ons, maar achteraf zeggen ze dat ze er vrij zeker van zijn dat de grap serieus was bedoeld.

Het gevaarlijkste moment vindt plaats in de stad Marawi. Als we even uitstappen om een verkoper van DVD's met IS-propagandamateriaal te spreken draait hij zich om en loopt verschrikt weg. Onze fixer maant ons terug de auto in, we vertrekken direct.

Vier uur later belt een informant dat IS-leden op de hoogte zijn van onze aanwezigheid en op zoek zijn naar ons, maar dan zitten we allang aan het bier om te vieren dat het is gelukt.