woensdag, 21 juni 2017

Het plan had toch niet al te ingewikkeld geklonken. We zouden afreizen naar de nederzetting Kiryat Arba, dicht bij Hebron, waar we drie pubermeisjes wilden interviewen. In hun eigen slaapkamer.

Fotograaf Dirk-Jan Visser en journalist Derk Walters maakten een reportagereis naar de Westelijke Jordaanoever met financiële steun van het Postcode Loterij Fonds voor journalisten van Free Press Unlimited. Bekijk ook de interactieve documentaire The Holy Road die Dirk-Jan en Derk maakten over de Israëlische bezetting van de Westelijke Jordaanoever, die nu precies 50 jaar duurt.

Toegegeven, de aanleiding was extreem tragisch. Op 30 juni 2016 werd de dertienjarige Hallel Yaffe Ariel in haar slaapkamer doodgestoken door een Palestijnse jongen van zeventien. De meisjes die wij wilden spreken, waren vriendinnen van Hallel. We wilden weten hoe hun leven eruitziet, wat hun toekomstdromen zijn.

Zo makkelijk was het natuurlijk niet om meisjes van dertien, veertien jaar te vinden. Hun moeders zien je al aankomen. Het was dus zaak om eerst de moeders te bewerken. Na wat lobbywerk van onze onmisbare fixer Dvora Friedman hadden drie moeders plus dochters zich bereid getoond om ons te ontvangen. De afspraak was dat wij over ons plan zouden praten. Daarna zouden ze beslissen of ze wilden meewerken.

We hadden afgesproken op een duistere decemberavond in het huis van een van hen, in een zwaar beveiligd wijkje in Kiryat Arba waar de kolonisten midden tussen de Palestijnen wonen. Vanaf het straatniveau moesten we een trappetje af naar de voordeur. Bij binnenkomst werden we geconfronteerd met drie sceptische, orthodox-joodse moeders met evenzoveel wispelturige, orthodox-joodse dochters. Nooit was het begrip ‘hol van de leeuw’ zo van toepassing.

Hartelijk waren ze wel. Van de moeder van Noam kregen we meteen soep aangeboden, de moeder van Heichal bleek nog een Nederlandse achtergrond te hebben. Aan de muur hing een plaatje van de Derde Joodse Tempel. In Kiryat Arba wonen geen gewone orthodoxe joden; het zijn kolonisten van de meer ideologisch-nationalistische soort.

Het grootste probleem van deze productie bleek Noam. Zij wilde wel meewerken, maar toch ook niet, en na het interview bleek ineens dat ze niet wilde dat Dirk-Jan haar in haar slaapkamer fotografeerde, want ja, hij was immers een man. Toen we enkele maanden later nog eens terugkeerden in Kiryat Arba, wilde ze wel op de foto, maar terwijl ze de gemaakte foto’s bekeek, was ze chronisch ontevreden over haar gelaatsuitdrukking. Haar oudere zus griste zelfs nog een camera uit Dirk-Jan zijnhanden om een foto van Noam te maken die haar wél kon bekoren.

Ondanks deze lichte belemmeringen is het verhaal ‘De Puber’ uit Kiryat Arba ons misschien wel het meest dierbaar geworden. Ook al zijn hun nederzettingen illegaal volgens het internationaal recht, ook Joodse kolonisten hebben het recht om niet brutaal te worden afgeslacht.

Fotobijschrift: een kettinkje speciaal ontworpen voor Hallel.

Lees hier de eerste en tweede blog die Dirk-Jan Visser en Derk Walters schreven over hun reis.