zaterdag, 12 juli 2014

En we zijn weg. Vertrokken uit Johannesburg op weg naar het hoofddoel van onze expeditie: filmen bij Daktari Bushschool. Rond de safariparken zijn veel dorpen vol kinderen die de dieren achter de hekken nooit zien. Gek toch? Dat ze naast zo'n park wonen maar zelfs Nederlandse kinderen nog vaker een giraffe of impala zien dan zij.

Blog 1. Door: Grietje Evenwel. Grietje is de winnaar van de campagne 'Buitenlandreporter gezocht' en is op reportage in Zuid-Afrika.

Bij Daktari krijgen ook deze kinderen te kans om te leren over de dieren waar hun land bekend om staat. Ze leven voor 1 week met de beesten. Letterlijk. Een Kaapse klipdas genaamd Casshew struint rond als een extra gezinslid. Hij is zelfs verheven boven de honden, want van broekspijp tot bovenarm, hij mag wel overal geoorloofd zijn tanden in zetten. En, hoewel hij het prefereert om zijn billen over de tafelrand te hangen en zijn poep in een bakje op te laten vangen door 1 van de vrijwilligers, hij kan ook op een mensentoilet zijn behoefte doen.

's Morgens en 's avonds komen de herten hier eten en bij de dinertafel wordt je begroet door een stekelvarken dat graag achter zijn stekels gekriebeld wordt. En dat is alleen nog maar wat er in het kamp leeft. Buiten het kamp lopen de echt gevaarlijke dieren.

Daar komen we al snel achter als we een bushwalk gaan maken en de hond niet thuis mag blijven. 'Zij zal ons beschermen tegen de luipaarden' legt 1 van de vrijwilligers uit. De hond ziet er niet heel beangstigend uit, maar beoordeel een boek nooit op zijn cover. Achter die lieve ogen gaat ongetwijfeld een moordmachine schuil.

 Als we een tijdje gewandeld hebben vraagt Michelle, de meereizende journaliste, of de hond al eens een luipaard heeft weggejaagd. 'Weggejaagd?' herhaalt de vrijwilliger. 'Oh nee. Zij is echt de eerste die wordt opgegeten!' Verbouwereerd kijken wij haar aan. 'Maar zij moet ons beschermen!' De vrijwilliger lijkt het niet zo goed te snappen. 'Maar dat doet ze toch? Terwijl de luipaard haar verorbert, gaan wij ervandoor.'

Michelle en ik kijken elkaar aan. Verbaasd. Om vervolgens hard in lachen uit te barsten. In mijn geval wel een beetje als een boer met kiespijn. Het beeld van een luipaard die een hond verorbert is niet helemaal mijn gedroomde safari-plaatje. Om dan nog maar niet te bedenken wat er gebeurt als de hond al verslonden is voor wij zelf weg konden komen. Rennen in de nabijheid van deze reuzenkatten is immers ook not done...

Opeens ben ik wat minder enthousiast over de verse luipaardsporen die we nog niet zo lang geleden passeerden. En ik kijk ook nog maar eens extra achter elk bosje. Ja zeg, je weet nooit! De kinderen zijn minder angstig. Die lopen al zingend vrolijk verder. Uit ervaring weet ik nu: deze kinderen krijg je pas stil als er echt een luipaard voor hun neus staat.

Niet in het wild gelukkig, maar een exemplaar in gevangenschap. Aan het einde van de bushwalk gaan we hem voeren. Met twee hoektandimplantaten kan hij in het wild niet meer overleven. Maar dat hij nog steeds wild is laat hij maar al te graag zien. Grommen, tanden, intense blik, rammen tegen de omheining....

De kinderen staan doodstil, met grote ogen. En ik moet zeggen: op mij maakt dit dier ook behoorlijk indruk. Ik hoef in elk geval niet dichter dan 4 meter bij het hek te staan. Maar we zijn het er wel over eens, de kinderen en ik: ondanks dat hij heel beangstigend is, is het ook een prachtig beest waar zeker niet op gejaagd zou mogen worden.

Het is precies wat Daktari wil dat wij ons realiseren, waar wij vandaag de hele dag voor gefilmd hebben en waarvoor we allemaal maar al te graag een ommetje maken vanuit Johannesburg!

De campagne 'Buitenlandreporter gezocht' wordt gesteund door de Nationale Postcode Loterij.